نمازش را تمام كرد بلافاصله رو به درگاه خدا كرد و حاجتش را درخواست نمود ، پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : اين بنده در انجام امر پروردگارش عجله و شتاب نمود . و نيز بار ديگر آن حضرت ديد كسى نماز مىخواند ، و هنگامى كه وى نمازش را تمام كرد ، ابتدا پروردگارش را ستود ، و پس از مدح و ثناى پروردگار بر پيامبرش صلّى اللَّه عليه و آله صلوات فرستاد ، پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله دو بار فرمود : درخواست كن كه حاجتت برآورده مىشود . » 3 - و از ديگر صفات دعاكننده اينكه : بايد ميل و رغبتش به دعاى پنهانى ، بيشتر از رغبتش به دعاى آشكارا و در حضور مردم باشد . البتّه اين در صورتى است كه دعاكننده در حال دعا ، امر خويش را به خداوندى كه مالك امور اوست ، واگذار ننموده و از او درخواست نكرده باشد كه هر كدام از دو حالت ( پنهانى و يا آشكارا دعا كردن ) را كه مىخواهد در دل او قرار داده و به او افاضه كند ؛ ولى اگر به صورت كامل صفت تفويض را داشته باشد ، خداوند - جلّ جلاله - هر كردار و گفتارى را كه براى او مىپسندد ، به او الهام مىفرمايد . و اين امرى است كه ما بالوجدان آن را دريافته ، و عيانا بدان يقين و باور داريم . در روايتى آمده كه امام كاظم عليه السّلام فرمود : « يك بار پنهانى دعا نمودن ، با هفتاد بار در حضور مردم دعا نمودن برابر است . » و نيز در روايت ديگر آمده است كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « بزرگى ثواب دعا و تسبيح گفتن بنده بين خود و خدا را ، جز خداوند - تبارك و المؤمنين - كسى نمىداند . » و بالأخره در روايت ديگر ، صفوان جمّال مىگويد امام صادق عليه السّلام فرمود : « خداوند - تبارك و المؤمنين - اين امر [ يعنى ولايت ائمّة عليهم السّلام ] را بر اهل اين گروه [ يعنى شيعيان ] به صورت نهانى واجب نموده ، و هرگز آن را به صورت آشكارا نخواهد پذيرفت . صفوان مىگويد امام صادق عليه السّلام فرمود : هنگامى كه روز قيامت فرا مىرسد ، « رضوان » يعنى دربان و كليد دار بهشت مىبيند كه گروهى در بهشت هستند ولى از منظر او عبور نكرده‌اند و وى هنگام ورود به بهشت آنها را نديده است ، خطاب به